| بررسی تأثیر مهاجرت نیروهای مردمی و بومی بر امنیت پایدار در جنوبشرق ایران (مطالعه موردی: استان سیستان و بلوچستان) |
| کد مقاله : 1649-PAYDARI (R1) |
| نویسندگان |
|
رضا دهقان1، مریم عسگرلواسانی *2، مهسا جلالی3 1عضو هیات علمی دانشکده مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال 2دانشجوی کارشناسی ارشد، کارمند دانشگاه 3دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مدیریت دولتی، دانشگاه آزاداسلامی واحد تهران شمال |
| چکیده مقاله |
| مهاجرت نیروهای مردمی و بومی در مناطق مرزی، بهویژه در جنوب شرق ایران، یکی از چالشهای مهم توسعهای و امنیتی به شمار میآید که پیامدهای گستردهای بر امنیت پایدار منطقه بر جای میگذارد. خروج نیروهای فعال انسانی از این مناطق، علاوه بر کاهش سرمایه انسانی و اجتماعی، موجب تضعیف مشارکت جمعی، کاهش انسجام اجتماعی و افزایش آسیبپذیری مناطق در برابر تهدیدات امنیتی و بحرانهای اجتماعی میشود. هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش مهاجرت نیروهای مردمی و بومی در امنیت پایدار منطقه جنوب شرق ایران با تأکید بر پیوند میان مهاجرت، توسعه منطقهای و امنیت اجتماعی است. روش تحقیق حاضر از نوع توصیفی - تحلیلی بوده و دادههای مورد نیاز از طریق مطالعات اسنادی، آمارهای رسمی و منابع معتبر داخلی و بینالمللی گردآوری شده است. برای تحلیل دادهها، از روشهای آماری توصیفی و تحلیل روند مهاجرت استفاده شده و تلاش شده است تا الگوهای مهاجرت و پیامدهای آن بر ساختار اجتماعی و امنیتی منطقه مورد بررسی قرار گیرد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که مهاجرت نیروهای بومی در جنوب شرق کشور، صرفاً واکنشی فردی به شرایط اقتصادی نیست، بلکه بازتابی از ناکارآمدی سیاستهای توسعهای، ضعف زیرساختها و ناهماهنگی میان سیاستهای امنیتی و توسعهای است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تداوم روند مهاجرت میتواند چرخهای معیوب از ناامنی، توسعهنیافتگی و کاهش سرمایه انسانی ایجاد کند. از این رو، اتخاذ رویکردهای جامع، مشارکتی و مبتنی بر تقویت نقش نیروهای مردمی، برنامهریزی توسعهای متوازن و مدیریت هدفمند مهاجرت، نقش مؤثری در ارتقای امنیت پایدار منطقه خواهد داشت. |
| کلیدواژه ها |
| مهاجرت داخلی، امنیت پایدار، توسعه منطقهای، سیستان و بلوچستان، سرمایه اجتماعی. |
| وضعیت: پذیرفته شده |
